منهای نفت هر روز از ساعت در فواصل برنامه‌ها به مدت 5 دقیقه

رادیو جوان

منهاي نفت

اقتصاد ساخت و سازهای بر زمین مانده

امروزه یکی از مهم‌ترین مسائل شهرداری‌ها به‌ویژه شهرداری تهران، بحث تامین منابع مالی برای اداره شهر است. اما در این خصوص و روش‌های مختلف ارتقا درآمدهای شهرداری‌ها، مطالب زیادی گفته و نوشته شده است."منهای نفت" را بشنوید.

1397/06/07
|
09:19

به‌گزارش گروه چندرسانه‌ای رادیو جوان؛ امروزه یکی از مهم‌ترین مسائل شهرداری‌ها به‌ویژه شهرداری تهران، بحث تامین منابع مالی برای اداره شهر است. اما در این خصوص و روش‌های مختلف ارتقا درآمدهای شهرداری‌ها، مطالب زیادی گفته و نوشته شده است.نکته‌ای که شاید کمتر به آن پرداخته شده این است که اصولا چرا باید شهرداری‌ها به دنبال منابع مالی بیشتر و افزایش درآمد باشند؟

1- عادت به هزینه متناسب با درآمد: بررسی‌های تاریخی اطلاعات شهرداری‌ها به‌ویژه شهرداری تهران نشان می‌دهد که ساختار هزینه‌ای شهرداری تابعی از میزان درآمدهایی بوده است که به دست آورده است. این امر شاید در نگاه اول، بسیار منطقی و درست باشد، اما از آنجا که بخش قابل‌توجهی از درآمدهای شهرداری تهران به ساخت‌و‌ساز وابسته است، بنابراین درآمدهای شهرداری از نوسانات ساخت‌و‌ساز تاثیر زیادی می‌پذیرد. در برخی سال‌ها که رونق زیادی در بخش ساخت‌و‌ساز را شاهد بوده‌ایم، درآمدهای شهرداری نیز به شدت افزایش یافته است. به دلیل همین وابستگی به مسیر، شهرداری به همان میزان افزایش درآمدها، هزینه‌های خود را افزایش داده است. مشکل اینجا است که در سال‌های بعد که رکود در ساخت‌و‌ساز ایجاد شده و پروانه‌های ساختمانی حتی تا 30درصد پروانه‌های ساختمانی دوره رونق نیز کاهش می‌یابد، در واقع به قیمت‌های ثابت، گویی درآمدهای شهرداری تهران از محل ساخت‌و‌ساز که بیش از 80 درصد درآمدهای آن را شامل می‌شود، به 30 درصد کاهش می‌یابد! اما شهرداری به راحتی دیگر نمی‌تواند هزینه‌های خود را کاهش دهد و به شدت با کسری منابع مالی مواجه می‌شود.

2- تامین مالی: در چنین شرایطی، شهرداری تهران به تامین منابع مالی از محل منابع خارج سازمانی روی می‌آورد، دریافت انواع وام و اعتبارات بانکی، فروش اوراق مشارکت و حتی فروش دارایی‌های شهرداری از آن جمله هستند. در این خصوص نیز، متاسفانه به این موضوع توجه نمی‌شود که تامین منابع مالی از محل ایجاد دیون، به معنی هزینه کرد از درآمدهای سال‌های آتی است بنابراین باید حد و اندازه‌ای مورد توجه قرار گیرد. این بی‌توجهی تا جایی پیش می‌رود که حتی در شرایط تراز مالی منفی، به تعریف پروژه‌های جدید، ایجاد فعالیت‌های هزینه زا و بسط فعالیت‌ها ادامه داده می‌شود. در نتیجه، تامین مالی صرفا برای جبران کسری در نظر گرفته نشده، بلکه بیش از آن و برای افزایش هزینه‌ها و تعریف پروژه‌های جدید نیز در نظر گرفته می‌شود بدون در نظر گرفتن تبعات مالی آن در سال‌های آینده. این موضوع، موج افزایش هزینه‌های شهرداری را با رویه وابستگی به مسیر، بیشتر هم می‌کند. گویی دستوری وجود دارد که هرساله به قیمت‌های ثابت، حتما بیشتر از سال‌های قبل باید هزینه انجام داد.

3- ساختار ارزیابی: ساختار ارزیابی عملکرد مدیران شهری نیز بر این موضوع بیشتر دامن می‌زند. اصولا مدیری موفق است که بودجه بیشتری جذب و هزینه کرده باشد! مدیری که با فرآیندهای افزایش بهره‌وری، یک پروژه را با قیمت کمتر به اتمام برساند، نسبت به مدیری که برای همان پروژه اعتبار بیشتری هزینه کرده است، ناموفق تر است چون توان جذب بودجه را نداشته است.

شرایط فوق، باعث شده است که امروزه شهرداری تهران با بیش از 50 هزار میلیارد تومان بدهی و 30 هزار میلیارد تومان پروژه‌های ناتمام مواجه شود؛ در شرایطی که در اثر بی‌توجهی به بازگرداندن منابع مالی تجهیز شده از محل اعتبارات نظام بانکی، اعتبار خود را برای استفاده از منابع بانکی نیز به شدت از دست داده است. تمام این موضوعات، در شرایطی اتفاق افتاده است که تحقق حدود 18 هزار میلیارد تومان بودجه شهرداری با اما و اگرهای فراوانی مواجه شده و بعید است در خوشبینانه‌ترین حالت، حتی 15 هزار میلیارد تومان آن تحقق یابد.

انتهای پیام/

دسترسی سریع
منهای نفت